Francuski szkoleniowiec w obliczu pościgu za liderującym Atletico w Primera Division oraz nieciekawej sytuacji w fazie grupowej Ligi Mistrzów zrezygnował z eksperymentowania, i postawił na sprawdzone środki. Rezultaty się poprawiły, a to sprawiło, że menadżer Realu Madryt do starych metod nie wrócił, więc cierpią z tego powodu piłkarze rezerwowi.

Czasem stawianie na sprawdzony sposób jest konieczne. Tak właśnie było w trakcie kilkutygodniowego kryzysu formy Los Blancos na przestrzeni października i listopada. Oprócz zwycięstwa nad Barceloną przekonujących wygranych nie było, a zdarzały się także wpadki w postaci spotkań z Cadiz, Szachtarem czy Alaves. Zizou postanowił więc wykorzystać sprawdzone metody, stawiając na „starą gwardię” będącą w klubie od czasów jego poprzedniej kadencji. Prawdopodobnie decyzja ta uratowała jego posadę, bo kto wie, jak wyglądałaby sytuacja, gdyby Real nie wyszedł z fazy grupowej Ligi Mistrzów.

OGRANICZENIE ROTACJI

W ostatnich pięciu spotkaniach Realu (Osasuna, Celta, Elche, Granada, Eibar) wystąpiło łącznie 20 zawodników. Jeśli weźmiemy pod uwagę tylko piłkarzy, którzy zagrali przynajmniej 180 minut, to grono zawęża się do 11 graczy (Courtois, Carvajal, Ramos, Varane, Mendy, Casemiro, Kroos, Modric, Vazquez, Benzema i Asensio.

Jedynie Courtois oraz Mendy nie byli w klubie podczas poprzedniego pobytu Zidane’a na ławce trenerskiej Realu. Patrząc szerzej, w zeszłym sezonie na listę strzelców wpisało się aż 21 zawodników, a w obecnym tylko 11. Zabieg ograniczenia rotacji i większego stawiania na sprawdzone środki był konieczny w trakcie chwilowego kryzysu, jednak Francuz przyczepił się tej metody ponad miarę. W obecnych rozgrywkach dalej funkcjonuje przepis umożliwiający przeprowadzenie pięciu zmian, ale Zidane w lidze wykorzystał go jedynie w 7 na 18 możliwych razy. Nawet podczas prowadzenia menadżer Królewskich rzadko podejmuje się rotacji, a jak już wywoła kogoś z ławki, to zazwyczaj na ostatnie 15-10 minut, mimo że często są one konieczne dużo wcześniej.

Piłkarze tacy jak Kroos, Modrić czy nawet Karim Benzema przechodzą renesans formy i wykorzystywanie ich jest jak najbardziej na miejscu. Trzeba jednak pamiętać, że każdy z tej trójki jest już po trzydziestce, a im starszy jest zawodnik, tym bardziej podatny na kontuzje. A już szczególnie narażony ze swoim stylem gry jest 35-letni Luka Modrić, bez którego w tym momencie Real traci połowę jakości w środku pola. Podatność na urazy powoli przejawia się u Sergio Ramosa, który w obecnym sezonie był zmuszony opuścić 7 spotkań. Opuścił choćby ostatnie starcie z Celtą Vigo, a jego miejsce zajął jak zawsze solidny Nacho, który spisał się bez zarzutów.

W meczu z Granadą Lukę Modricia zastąpił Fede Valverde i zagrał niezłe 77 minut. Jak widać – zaplecze nie wygląda wcale tak źle, więc jaki jest sens na siłę wystawiać piłkarzy podatnych na kontuzje w spotkaniach z drużynami z dołu tabeli, zamiast dać się wykazać solidnym zmiennikom, którzy są głodni gry? Jak wiadomo, Królewscy w obecnym sezonie nie potrafią się odpowiednio przygotować do spotkań ze słabeuszami, więc być może zawodnicy walczący o pozycje w drużynie daliby w takich spotkaniach, więcej niż etatowi gracze. Jednak obawiam się, że odpowiedzi nie poznamy, bo Zizou uparcie trzyma się swojego rozwiązania.

GDZIE TE TALENTY?

Lunin, Militao, Odegaard, Jović, Vinicius, Valverde, Rodrygo i Asensio – to lista perspektywicznych piłkarzy w  kadrze Realu Madryt. Pierwsza czwórka w tym sezonie zagrała łącznie w 17 meczach. Następna dwójka miała na początku całkiem mocną pozycję, ale w tym momencie są głównie zmiennikami. Rodrygo przystopowała kontuzja i wychodzi na to, że najregularniej grającym zawodnikiem jest 24-letni Marco Asensio. Najstarszy z tego grona i jeden z tych, którzy otrzymują najniższe oceny. Na ograniczeniu rotacji najbardziej cierpią właśnie talenty, które do doszlifowania potrzebują regularnej gry. I z wyżej wymienionych zawodników diamentem, który chyba najbardziej na tym traci jest Martin Odegaard. 

Norweg w zeszłym sezonie na wypożyczeniu w Realu Sociedad udowodnił swoją wartość, będąc jednym z najlepszych piłkarzy LaLiga, więc Zidane postanowił skrócić jego wypożyczenie, aby mieć go do dyspozycji już teraz. Ostatecznie szkoleniowiec nie wykorzystuje go w takim stopniu, jak można było się tego spodziewać, bo dotychczas rozegrał jedynie 366 minut. Trzeba wziąć też pod uwagę, że 22-letni pomocnik już dwukrotnie miał przerwę z powodu kontuzji, jednak w ostatnich pięciu meczach, kiedy był do dyspozycji, rozegrał zaledwie 6 minut. Po urazie został niemal całkowicie skreślony przez Zidane’a i nic nie wskazuje na to, aby jego obecna sytuacja się poprawiła.

Na rekonwalescencji ucierpiał także Vinicius, gdzie sytuacja według mnie jest jeszcze bardziej niezrozumiała. Brazylijczyk po lekkim urazie, przez który opuścił jedynie spotkanie (Eibar), rozegrał 24 na 360 możliwych minut. Chyba każdy zna przebojowość i nieprzewidywalność wychowanka Flamengo, a niemal każdy jego podryw z ławki dawał nowe skrzydła drużynie. Zidane jednak po kontuzji dał mu najwięcej 13 minut z Granadą oraz 5 i 6 z kolejno Elche i Celtą. W takich wymiarach czasowych ciężko o zrobienie jakiejkolwiek różnicy, a taka bez wątpienia była konieczna w ostatnim zremisowanym meczu z Osasuną, w którym Vini nie podniósł się nawet na rozgrzewkę.

Strach pomyśleć, jak będzie wyglądała pozycja Rodrygo po wyleczeniu kontuzji. Zdecydowanie gorzej wygląda jednak sytuacja Lunina, Militao i Jovicia. Kiedy Courtois jest zdrowy, Ukraińcowi ciężko o minuty, jednak nie dostał nawet choćby jednej szansy. Militao wraz z Joviciem po kilku słabszych występach zostali zepchnięci na dalszy plan, przez co obaj nie pojawili się na boisku od ponad 10 spotkań. Serb otrzymanych szans zmarnował zdecydowanie więcej i raczej nie ma już czego szukać w Madrycie, jednak Eder w rozegranych spotkaniach nie wyglądał aż tak fatalnie, a mimo to w hierarchii przepadł. Fede Valverde gra dość regularnie, jednak jak na jednego z najlepszych pomocników młodego pokolenia, tych minut oraz szans w pierwszym składzie mógłby dostawać nieco więcej. Niemal o każdego z tych piłkarzy bój toczyły inne europejskie potęgi, jednak najbardziej kusząca okazała się dla nich oferta Realu. Z perspektywy czasu trzeba przyznać, że część z nich aktualnie po prostu marnuje swój potencjał.

RÓWNI I RÓWNIEJSI

Zidane już podczas swojego pierwszego pobytu w Madrycie miał swoich „żołnierzy”, z których rzadko rezygnował. Nacho, Vazquez, Isco, Asensio – to kilka z tych „wyjątkowych”, którzy niezależnie, w jakiej byli dyspozycji i tak niemal zawsze dostawali minuty. Tak też pozostało do dzisiaj, a chyba najlepszym tego przykładem jest Marco Asensio. Ze wszystkich młodych zawodników spędził na boisku najwięcej czasu (1121 minut), a mimo to jego bardzo dobre występy można policzyć wyłącznie na palcach jednej ręki. Francuz traktuje wychowanka Mallorci niczym swojego piątego syna, chociaż sam się zapiera, że patrzy na niego na równi z innymi zawodnikami. Ciężko jednak w te słowa uwierzyć, bo skrzydłowy dostał zdecydowanie więcej szans, niż jego koledzy. Teraz kiedy Marco w końcu złapał dobrą dyspozycję, Zizou nie będzie już musiał się tłumaczyć z decyzji umieszczania go w składzie. Jednak lekki niesmak po widocznym faworyzowaniu Hiszpana dalej pozostanie w głowach kibiców oraz innych skrzydłowych w klubie, którzy na tym tracili.

Vazquez z grona „żołnierzy” rozegrał najwięcejminut, jednak w tym przypadku jest to w pełni uzasadnione. Decyzja przesunięcia go na prawą obronę pod nieobecność Carvajala była strzałem w dziesiątkę, a nagły wybuch formy Lucasa jest w pewnym stopniu sukcesem Francuza, który mimo krytyki od dawien dawna ciągle na niego stawiał. Być może na podobny efekt liczy także w wypadku Asensio. Isco zdecydowanie stracił już w oczach Zidane’a, jednak faktem jest, że rozegrał w obecnej kampanii więcej minut niż Martin Odegaard. Hiszpan według licznych źródeł otwarcie mówi, że chce odejść z klubu, a jego forma jest niemalże na samym dnie. Jednak mimo to z jakiegoś powodu Zinedine stawia na niego częściej niż na jednego z najlepszych młodych ofensywnych pomocników na świecie. Sytuacja Nacho względem poprzednich lat trochę się pogorszyła, bo w tym momencie jest jedynie przywoływany w nagłych sytuacjach, ale i tak trener za każdym razem woli postawić na niego, niż dać wykazać się Ederowi Militao. Zidane wbrew temu, co mówi na konferencjach, w jakimś stopniu sugeruje się prywatnymi relacjami, przez co piłkarze, z którymi zna się krócej, są w gorszej pozycji.

MATEUSZ PEREK

Leicester, Leeds, West Ham, Liverpool, Tottenham, Manchester, West Brom. To lista zespołów, które w tym sezonie Premier League, dały radę postawić się ekipie Guardioli. Żaden z nich – w przeciwieństwie do Chelsea – nie wydał przed rozgrywkami kwoty bliskiej 250 mln euro na transfery. Nic więc dziwnego, że ostatnia kompromitująca porażka The Blues z Manchesterem City, mogła okazać się gwoździem do trumny Franka Lamparda. Oczywiście, sam fakt – nie tak znowu wysokiej – przegranej z zespołem The Citizens, to żaden powód do wstydu. Zdarzało się to niegdyś Fergusonowi, ma to za sobą Wenger, czy nie tak dawno Klopp.

Problemem jest jednak to, że zespół z Londynu nie funkcjonuje już od dość dawna, a ostatnia potyczka Lamparda z Guardiolą, to tylko wisienka na dość gorzkim torcie, jaki pojawił się na stole Romana Abramowicza. Na ten moment Chelsea zajmuje 9 pozycję w tabeli, ze stratą 7 punktów do lidera i wygrała tylko jedno spośród sześciu ostatnich spotkań. A przecież przed sezonem rosyjski oligarcha sypnął groszem, Frank Lampard wspominał coś o walce o tytuł, a fani ze Stamford zacierali ręce. Mówiąc krótko – nie tak to miało wyglądać.

OBIECUJĄCE POCZĄTKI

Zaostrzone apetyty sympatyków The Blues nie wynikały jednak tylko i wyłącznie z hojności Abramowicza, czy bojowego nastawienia menedżera klubu. Poprzedni sezon pod wodzą legendy był dla Chelsea całkiem udaną, a co za tym idzie obiecującą kampanią. Transferowy ban miał być swego rodzaju szczęściem w nieszczęściu, które pomoże klubowi sięgnąć do korzeni, przyjrzeć się ogromnej grupie piłkarzy będących na wypożyczeniach, a także okazją na przetestowanie młodzieży. Lampard, który zebrał pierwsze trenerskie szlify podczas całkiem udanej przygody z Derby County (niespodziewany awans do play-off w Championship), wydawał się idealną osobą do wykonania powierzonego mu zadania. I w zasadzie tak też było. Chelsea w sezonie 19/20 grała przyjemną dla oka piłkę, do zespołu umiejętnie wkomponowali się młodzi Mount czy Abraham, a wszystko zakończyło się na solidnym 4 miejscu w tabeli, który pozwoliło The Blues na awans do Ligi Mistrzów. Miało być tylko lepiej.

NOWE ROZGRYWKI, NOWE CELE

Tak więc udany okres przejściowy teoretycznie stał się faktem, a wszystko, co najtrudniejsze wydawało się już być za Lampardem i spółką. Przyszedł czas na nowe wyzwania. Wielomilionowe inwestycje w piłkarzy takich jak Werner, Havertz, Ziyech, Chilwell, Mendy czy sprowadzony za darmo Thiago Silva, miały dać zespołowi zarówno nową jakość, jak i balans. Na razie nic z tego nie wyszło. Na ten moment możemy śmiało powiedzieć, że grająca zdecydowanie mniej napompowany składem Chelsea z tamtego sezonu, prezentowała się lepiej niż ta obecna. The Blues ani nie strzelają specjalnie dużo (1,9 gola na mecz), ani też nie stanowią monolitu w defensywie. W ich grze trudno doszukiwać się stylu i tak naprawdę nie wiadomo co jest ich mocną stroną. Na boisku brakuje też liderów. Zmiana kursu z korzystania z ograniczonych możliwości, na totalne bogactwo kadrowe, na razie nie wychodzi Lampardowi na dobre, a presja związana z powyższymi wydatkami sprawia, że ocenia się go zdecydowanie bardziej surowo niż w poprzednim sezonie.

TRANSFEROWE FLOPY

Nie ma w tym nic dziwnego, bo nowi piłkarze zdają się nie rozwijać pod wodzą obecnego szkoleniowca. Oczywiście, spisywanie już teraz na straty takich zawodników jak Havertz, Werner czy Ziyech, byłoby totalną głupotą, ale faktem jest, że żaden z nich nie staje na wysokości zadania. I o ile jeszcze możemy zrozumieć problemy z adaptacją młodego Havertza, o tyle byli piłkarze RB Lipsk czy Ajaxu, w momencie przenosin do Londynu wydawali się postaciami ukształtowanymi i gotowymi do tego, by przenosić góry. A Thiago Silva? Osobiście byłem sceptyczny od samego początku, ale Lampard jednak po coś go chciał. Brazylijczyk miał dać pewnie doświadczenie i stabilizację, ale patrząc na to, w jaki sposób The Blues tracą gole, to raczej nie wypaliło. Najmniejsze pretensje można mieć chyba do Chilwella i Mendy’ego, ale umówmy się, żaden z nich nie jest na ten moment kandydatem to jedenastki sezonu (jeśli mielibyśmy ją budować na jego półmetku) i nie mówimy tu też o piłkarzach bez skazy.

CIERPLIWOŚĆ ABRAMOWICZA

Tak więc nad Lampardem zbierają się ciemne chmury. Zespół gra poniżej oczekiwań, nowi zawodnicy nie wnoszą jakości, a starzy obniżają loty. Okoliczności łagodzące? Wciąż nie tak wielka strata punktowa do czołowych miejsc i awans do 1/8 Ligi Mistrzów. Może się wydawać, że gdyby nie to ostatnie, to Anglika nie byłoby już na Stamford. Związany z klubem dziennikarz Daily Telegraph – Matt Law apelował po ostatnim spotkaniu o spokój, a menedżer The Blues twierdził, że ceni sobie pracę pod presją. Tak czy inaczej, legenda Stamford siedzi na gorącym krześle. Kiedy Gundogan był o centymetry od skompromitowania Londyńczyków strzałem piętą w pierwszej połowie ostatniego spotkania (wówczas na tablicy widniało 3:0 dla City), widziałem oczami wyobraźni, jak Abramowicz zwalnia Lamparda. Niemiec nie trafił, a zespół z Londynu w drugiej odsłonie nieco podreperował wynik. Być może te detale zadecydowały o tym, że wciąż mogę pisać o Lampardzie jako o obecnym, a nie byłym szkoleniowcu Chelsea. Trudno się jednak oprzeć wrażeniu, że najbliższy mecz pucharowy z Morecambe, a także ligowy wyjazd na Fulham, to spotkania ostatniej szansy dla obecnego szkoleniowca The Blues. Jeśli tam wszystko się powiedzie, to po nich przyjdą następne. Anglik to przecież na ten moment najgorzej punktujący menedżer w erze Abramowicza, lepszy od niego był nawet Villas-Boas! Nie będziemy więc specjalnie zdziwieni, jeśli cierpliwość bossa w końcu się skończy. Machina o nazwie Chelsea musi odpalić na dobre lada dzień, inaczej czas sentymentów niechybnie dobiegnie końca.

MICHAŁ BAKANOWICZ

W Serie A jak w każdej lidze znajdziemy wielu ananasów, którzy doprowadzają do śmiechu, wielu pechowców, którzy budzą się rano i są źli, wiele klubów, które cały rok mierzą się z oczekiwaniami fanów i problemami. Może to nie są historie na taką skalę, jaką przeżył Polski żużlowiec Sebastian Niedźwiedź, który schodząc po schodach, zerwał więzadła w kolanie, ale ich sytuacje nie należą do najciekawszych. Przedstawiamy najciekawsze i najsmutniejsze historie z tego sezonu włoskiej ligi.

Gianluca Caprari oddał w ostatnim spotkaniu z Sassuolo 10 strzałów. Ze wszystkich prób jedna tylko trafiła w światło bramkę, a reszta strzałów została zablokowana przez obronę neroverdich. Gianluca, kiedy tylko miał piłkę, nie rozglądał się, aby oddać piłkę partnerom, tylko spoglądał na bramkę i próbował zamienić sytuację na bramkę. Na podwórku nazwalibyśmy go typowym „napaleńcem”, który musi strzelić gola. Caprari sprawił, że koledzy z drużyny byli źli, gdyż mecz zakończyli porażką, grając długi czas w przewadze zawodnika.

Torino i Giampaolo to duet, który sprawia, że śmiejesz się do rozpuchu. Ich już nie można nazwać pechowcami, oni są przeklęci. Sam Urbano Cairo prezes granaty żartował, że ściągnie do szatni egzorcystę. Stracili już w tym sezonie 19 punktów, będąc na prowadzeniu i kończąc spotkanie bez trzech punktów. Dziś Torino jest na miejscu spadkowym. Kibice Calcio nie domagają się zwolnienia Marco Giampaolo. Chcą, aby trener w dalszym ciągu ich prowadził, ponieważ w każdym meczu mamy sytuację, które doprowadzają do frajdy postronnych widzów. Dziś mówisz Torino i nie jesteś zażenowany ich położeniem, ale roześmiany.

Jak mówimy o Torino, to warto wymienić kilka zdań o tegorocznej Fiorentinie. Rocco Commisso popełnił ogromny błąd, zostawiając na stanowisku trenera od początku sezonu Beppe Iachiniego. Każdy kto interesuje się Serie A, był pewny, że nie dotrwa ten trener do końca roku i mieli rację. Viola zagrała w tym sezonie tylko jeden dobry mecz i do tego przegrany z Interem (4:3). Drużynę objął Cesare Prandelli, ale po kilku tygodniach w drużynie widzimy tylko zmianę ustawienia, a wyniki pozostają są takie same – beznadziejne. Dodatkowo w klubie wybuchł konflikt z Patrickiem Cutrone w roli głównej. Od początku sezonu pewne miejsce w składzie ma Dusan Vlahović, napastnik, który po 11 kolejkach ma tylko 1 bramkę na koncie. Stały bywalec badziewiaków kolejki. Zimą klub znów musi ruszyć na łowy, aby zasilić kadrę.

W tym roku, jeśli mówisz o obroniej Bolońskiej to trudno kogoś wyróżnić z tragicznego poziomu. Nawet utalentowany Japończyk Takehiro Tomiyasu zniżył się do beznadziejnego szczebla defensywy rossoblu. Niedawno po 41 spotkaniach czyste konto zanotował Łukasz Skorupski. Ta statystyka mówi prawdę, Sinisa Mihajlović w swojej drużynie ma beznadziejnych obrońców. W tym sezonie stracili już 22 bramki, a ile po indywidualnych farfoclach? Pewnie większość. Trudno w tej sytuacji winić Łukasza Skorupskiego, ale też ciężko jest chwalić. Polski bramkarz potrafi popisać się znakomitą interwencją, ale potrafi też popełnić prosty błąd. Jeśli zimą prezes Joey Saputo nie sypnie groszem i nie ściągnie do klubu obrońcy, który będzie w stanie poukładać bałagan, to będziemy dalej się śmiać, patrząc na tyły drużyny.

Bryan Dabo to typowy piłkarz, który jest za słaby na tę ligę, ale nie wiedzieć czemu, dalej w niej gra. Urodzony w Marsylii pomocnik jeszcze grając dla Fiorentiny, potrafił zrobić coś wyjątkowego, ale zdecydowanie częściej mu wychodziły kiksy. Po transferze do Spal miał stać się liderem środka pola, a stał się beznadziejny jak cała Spal. Od nowego sezonu występuje w Benevento, ku zdziwieniu kibiców, Filippo Inzaghi widział go w pierwszym składzie swojej drużyny, ale jak można było przewidzieć, szybko stracił je. Wchodząc jako rezerwowy na boisko, ma często zadanie uspokoić środek pola, a Bryan co robi? Wprowadza taki chaos, że ręce opadają nawet postronnym kibicom. Nawet grając w Serie A, nie jest pewniakiem w składzie swojego kraju Burkina Faso.

Amir Rrahmani był w ubiegłym sezonie liderem defensywy Hellasu Verona. Sam trener Ivan Jurić powtarzał, że po transferze do Napoli od razu wskoczy do podstawowej jedenastki. Jest tak wielkim pechowcem, że już trzy razy był zakażony koronawirusem. Dodatkowo od początku sezonu łapie tak często urazy, że to jest aż smutne. Kosowianin jeszcze wróci do formy z ubiegłego sezonu, ale aż żal czytać o nim nowe przykre informacje we Włoskich mediach.

Widzisz ławkę Lazio i co? Ten widok nazwisk piłkarzy już nikogo nie dziwi. Claudio Lotito jest na tyle oszczędny, że nawet po awansie do Ligi Mistrzów nie szastał forsą na transfery. Prawdopodobnie jeszcze będzie mniej wydawał na transfery, gdyż kolejny „drogi” transfer okazał się do tej pory niewypałem. Vedad Muriqi, kiedy przebywa na boisku nie może odnaleźć się w armii Simone Inzaghiego, a na domiar złego ostatnio zmaga się z kontuzją. Kiedy zaczyna się natłok spotkań, od razu podstawowi zawodnicy łapią urazy i od pierwszych minut muszą wybiegać tacy „bomberzy” jak Akpa Akpro, Mohammed Fares, czy doświadczony Marco Parolo, który w tym sezonie zagrał już na 5 różnych pozycjach. Lazio jest cichą rewelacją tegorocznej Ligi Mistrzów, ale kiedy z gry wypadnie na dłużej jeden z liderów, to biancocelesti wyglądają na boisku jak ich transfery i ławka rezerwowych.

Pośmiane z Lazio, pośmiane z defensywy Bolonii, to teraz pośmiejemy się trochę z Romy. Co w tym klubie jeszcze robi Juan Jesus, Davide Santon i Bruno Peres? Kiedy oni są na placu boju, to kibic Romy od razu wie, że wydarzy się katastrofa w roli głównej z jednym z tych panów. Można ich nazwać sabotażystami. To tak naprawdę jeden minus Romy w tym sezonie, że klub nie ściągnął na ławkę zmienników obrońców, a dalej pozostają w drużynie z Rzymu takie urwiski. Fonseca wymaga agresywnego i fizycznego stylu gry od piłkarzy i często zdarzają się kontuzję, dlatego panowie wyżej wymienieni sobie jeszcze pograją w tym sezonie.

Bądź na mundialu, pokłóć się, że nie grasz, wróć do domu obrażony i zostań vice-mistrzem świata. Śmialiśmy się 2 lata temu z Nikoli Kalinica, ale śmiejemy się z niego dalej. Chyba jedyna taka postać w Serie A, od której kibice wymagają, tylko żeby się nie skompromitował. Porządny rywal dla Dusana Vlahovica w walce o miejsce w składzie badziewiaków. Był we Fiorentinie i coś tam nastrzelał, był w Milanie i zawiódł, był w Atletico i skompromitował się, był w Romie i ośmieszył się, jest w Hellasie i kibice gialloblu chcą, żeby tylko nie grał. Co prawda trener Ivan Jurić nie lubi mieć typowej „9” na boisku, więc Kalinić podobnie jak w ubiegłym sezonie Mariusz Stępiński, będzie miał problem z minutami.

W końcu możemy pochwalić pierwszego pomocnika w Juventusie. Weston McKennie gra ostatnio bardzo dobrze, ale jego koledzy? Czy to Adrien Rabiot, czy Rodrigo Bentancur, czy Aaron Ramsey, oni wszyscy grają łagodnie mówiąc źle. Andrea Pirlo wymaga od swoich zawodników ciężkiej pracy, a w tym sezonie pomoc Juve wygląda jakby im się nic nie chciało, a momentami wygląda to tak, jakby grali w grę „piłka parzy”. Juventus powoli wchodzi na właściwe tory, ale baaaaardzo mała w tym zasługa zawodników środka pola.

Lorenzo Tonelli to jest istny fenomen. Śmieją się kibice, że on lepiej gra głową niż nogami. Zdecydowanie będąc z piłką przy nodze były piłkarz Napoli, czuje się nieswojo. Jednak można chwalić Włocha. W tym sezonie ma pewne miejsce w składzie Sampdorii i do tego jest czołowym obrońcą Europy, jeśli chodzi o grę w powietrzu. Ta statystyka może dziwić, ale taka jest prawda. Jeśli jest piłka w powietrzu w polu karnym Genoi i do piłki skacze Tonelli, to bądź pewny, że sytuacja jest pod kontrolą.

Na sam koniec zatrzymamy się przy Crotone. To nic, że w sobotę wygrali ze Spezią 4:1. Ta drużyna na 95% spadnie z ligi. Ciężko wyróżnić jakiegokolwiek piłkarza, który może na stałe przebić się tym sezonem do Serie A. Może jest to duet napastników Junior Messias i Simy, którzy harują przez 90 minut jak woły, żeby mieć chociaż jedną sytuację w meczu. Pomoc wygląda, jakby została wyjęta ze średniaka Serie B, a o obronie nawet nie ma co pisać. Może poza wahadłowymi, którzy spisują się nieźle. Arek Reca jest pewnym punktem Giovanniego Stroppy i ostatnio popisał się piękną bramką, za to Pedro Pereira jest na tyle dobrym piłkarzem, że trener próbował go nawet wystawiać w środku pola. Nie zachwyca nas beniaminek Crotone i raczej nie zachwyci nas w tym sezonie.

Świat nie jest idealny, jakby taki był, nie mielibyśmy rywalizacji. Nie można być najlepszym na świecie, nie można być Ronaldo czy Dybalą niektórzy, chociaż próbują naśladować ich z negatywnym skutkiem. Historii takich jak wyżej mieliśmy przez wiele sezonów jeszcze więcej, ale po 11 kolejkach staraliśmy się wyciągnąć te najbardziej pechowe, najbardziej zadziwiające i najbardziej żałosne.

KACPER KARPOWICZ

Za nami pasjonująca kolejka nr 10 na włoskich boiskach. W ubiegły weekend obejrzeliśmy derby Turynu, które zamroziły krew w żyłach kibicom Juve. Pogoń zwieńczona zwycięstwem nad Torino smakuje jeszcze lepiej. Podobna sytuacja miała miejsce w sezonie 2014/15, kiedy po niemrawym początku sezonu, drużyna pod skrzydłami ówczesnego trenera Massimiliano Allegrego odbudowała się po zwycięstwie nad Toro 2:1.

Zawiódł nas mecz kolejki między Romą, a Sassuolo. Spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem, a występ obu drużyn można opisać jako mizerny. Prawdziwym gwoździem do trumny okazał się mecz Crotone – Napoli. Drużyna Giovanniego Stroppy odstaje poziomem od reszty stawki i została zmieciona z planszy przez Neapolitańczyków 0:4. Po raz kolejny najpiękniejszą bramką kolejki popisał się Lorenzo Insigne. Włoch potwierdził tym uderzeniem, że jest groźnym zawodnikiem zza pola karnego, a swoje 3 grosze dołożył Piotr Zieliński, który zanotował piękną asystę do popularnego Lolo.

Piłkarzem kolejki został wybrany Juan Cuadrado. Kolumbijczyk popisał się dwoma kluczowymi podaniami, które pomogły Juventusowi wygrać derbowe spotkanie. Ucierpiała przez to pozycja w drużynie kolejki Achrafa Hakimiego, który przeciwko Bolonii zagrał koncert. Ogromnym minusem ubiegłej kolejki okazała się potężna ulewa nad Dacia Arena, która uniemożliwiła piłkarzom rozegranie spotkania. Komisja ligi ma problem na znalezienie nowego terminu na to spotkanie. Odsłona 11 Serie A zapowiada się równie pasjonująco i zachęcająco, żeby odpalić kanały Eleven i wejść w świat Calcio.

AC MILAN – PARMA

Jakby dziś spisywała się Parma, gdyby Inter nie spóźnił się z transferem Gervinho? Iworyjczyk jest najważniejszą postacią crociatich, to od niego zaczyna się ustalanie składu. Każda ofensywna akcja musi przejść przez nogi Gervinho i to on najczęściej bierze na swoje barki grę Parmy. Fabio Liverani, miał wprowadzić koloryt ofensywny w drużynę, taki sam, jaki był w Lecce, ale na ten moment tego nie widzimy. Defensywa też spisuje się dużo gorzej niż w ubiegłym sezonie, a wiek Bruno Alvesa, mózgu defensywy, bierze górę i nie jest w stanie grać we wszystkich spotkaniach.

Parma gra brzydką, defensywną piłkę. Są na tyle cofnięci, że przeciwnicy często biją głową w mur. Trudne zadanie przed Milanem. Brak Zlatana Ibrahimovica jest ogromną stratą. Trener Stefano Pioli wrócił w ubiegłym tygodniu na ławkę trenerską po zakażeniu koronawirusem. Pech nie opuszcza Milanu, gdyż przez kontuzje opuszczą spotkanie Ismael Bennacer, Simon Kjaer i wcześniej wspomniany Ibra. Rossoneri muszą uciekać w tabeli od goniącego peletonu, a to spotkanie należy do tych „wygrać i zapomnieć”.

Historia rywalizacji przemawia za Milanem. Ekipa Parmy czeka na zwycięstwo już 6 lat. Czy się doczeka? Ciężko to stwierdzić. Mecz odbędzie się w niedziele o 20:45, więc powinno przyciągnąć przed telewizory sporą grupę widzów, nawet niezwiązanych na co dzień z Calcio.

LAZIO – HELLAS

W środku tygodnia biancocelesti awansowali do fazy pucharowej Ligi Mistrzów po 20 lat. Zremisowali na własnym stadionie we wtorek z Clubem Brugge 2:2 grającym w osłabieniu. Kibice Lazio będą mieli jeszcze przez długi czas uderzenie rywali w 90 minucie w poprzeczkę. Trudy spotkania w środku tygodnia mogą być widoczne w zbliżającym się spotkaniu. Trener Simone Inzaghi nie może dać najlepszym zawodnikom wolnego, bo wie, jak groźnym rywalem jest Hellas. Świetną formę prezentuje od początku sezonu Ciro Immobile i wracający po koronawirusie Sergej Milinković-Savić, który przepięknym uderzeniem z rzutu wolnego popisał się w spotkaniu ze Spezią. Nie można być obojętnym, jeśli chodzi o Francesco Acerbiego. To prawdziwy diament w defensywie, na ten moment czołowy stoper świata. Prawdziwa skała, która nie dosyć, że świetnie potrafi bronić, to jeszcze w swoim repertuarze ma na tyle dobrze ułożoną lewą stopę, że jest w stanie posyłać „na nos” crossowe długie podania.

Armia Ivana Jurica wychodzi na każde spotkanie jak na wojnę. Po ostatnim remisie z Cagliari będą chcieli zamazać plamę i urwać kolejne punkty czołowej drużynie ligi. Dobrymi występami ostatnio przekonuje do siebie Chorwackiego trenera Paweł Dawidowicz. Centralna postać środka obrony wywiązuje się ze swoich zadań bez zarzutu i jest chwalony przez Włoskie media. Warto zwrócić uwagę na dwóch piłkarzy giallobu. Pierwszym jest bramkarz Marco Silvestri, który już od kilku sezonów pokazuje, że jest jednym z lepszych goalkeeperów Serie A. Nie zawodzi, nie schodzi poniżej pewnego sezonu, nie popełnia błędów i ciągle gra swoje, co mecz popisując się świetnymi interwencjami. Drugim takim piłkarzem jest zawodnik ofensywny Mattia Zaccagni. Kilka tygodni wstecz mogliśmy przeczytać w prasie na Półwyspie Apenińskim, że w swoim składzie widzi go zarówno Antonio Conte, jak i Andrea Pirlo. Piłkarzem interesują się wielkie marki i jak tak dalej będzie się prezentował, to nawet zimą zgłosi się po niego lepszy klub. Będzie to 49. spotkanie w całej historii między oboma zespołami.

Statystyka przemawia za Lazio. Miejmy nadzieję, że w sobotę o 20:45 obejrzymy bardziej wyrównane spotkanie, niż te z ubiegłego sezonu, kiedy drużyna Inzaghiego rozgromiła na Stadio Marcantonio Bentegodi Hellas 1:5.

ATALANTA – FIORENTINA

Przez cały tydzień dochodziły do nas różne plotki, jakoby Gian Piero Gasperini starł się na jednym z treningów z kapitanem Alejandro Gomezem. Włoski trener podobno złożył już nawet dymisję, ale została ona odrzucona przez zarząd La Dei. Mówiło się nawet o małej bijatyce w ośrodku treningowym, niby Papu uderzył Gaspa. Takie doniesienia martwiły kibiców, bo przed nimi był najważniejszy mecz w tegorocznej Lidze Mistrzów przeciwko Ajaxowi. Na całe szczęście drużyna z Bergamo wygrała na wyjeździe, a kapitan Gomez swoim wpisem na instagramie rozwiał wszystkie plotki. Atalanta ma się dobrze i mimo ostatnio słabej formy, pięknie zaprezentowała się w spotkaniu z Ajaxem.

Na Fiorentinę brakuje ostatnio słów. Tragiczne występy przeplatają z beznadziejnymi. Remis uratowany w ostatniej minucie przeciwko Genoi ma być punktem zwrotnym. Drużynę kilka tygodni temu objął stary-dobry Cesare Prandelli i widać już powoli efekty jego pracy. Zmiana ustawienia, zmiana formacji i zmiana podejścia do gry, ma być lekiem na bolączki Violi. Drużyna Florencji ma ogromny problem z pozycją napastnika. Dusan Vlahović jest podstawowym zawodnikiem, ale każdy mecz kończy z koszmarną notą. Christian Kouame jeszcze nie doszedł do pełnej sprawności po kontuzji, a Patrick Cutrone zapowiedział odejście z drużyny, przez narodzony konflikt z szefostwem i innymi piłkarzami. Jedni i drudzy mają swoje problemy, a to spotkanie może być kierunkowskazem na prostą dla zwycięzcy. Już w niedziele o 15:00 będziemy mogli obejrzeć na antenach Eleven Sports te ciekawe starcie.

POZOSTAŁE

Drużyna Napoli rozegra swoje drugie spotkanie na stadionie o nazwie Diego Armando Maradony. W czwartek zremisowali na własnym terenie z Realem Sociedad, a pierwszą historyczną bramkę przepięknej urody na stadionie Maradony zdobył Piotr Zieliński. Drużyna Gattuso prezentuje się ostatnio wspaniale, nie jest widoczny nawet brak kontuzjowanego Victora Osimhena. Sampdoria w ostatnim spotkaniu przegrała z Milanem 1:2. Postawa w tym meczu drużyny z Genoi była męcząca oczy. Ostatnio wyglądają jakby, tylko mieli przeszkadzać rywalowi. Bezradność Fabio Quagliarelli jest wymazana na twarzy. Napastnik znany ze swojej bramkostrzelności musi teraz więcej pracować w defensywie. Mecz odbędzie się już w niedzielę o 15:00.

Już w piątek będzie można obejrzeć starcie inaugurujące 11 kolejkę włoskiej Serie A. O 20:45 zmierzy się Sassuolo z Benevento. Roberto De Zerbi na każdym kroku zbiera pochwały, a sam Prince Boateng stwierdził, że jest najlepszym trenerem, z jakim kiedykolwiek pracował. Neroverdi wyglądają ostatnio gorzej, gdyż wychodzą na spotkania bez nominalnego napastnika. Blisko powrotu do zdrowia są Ciccio Caputo i Gregoire Defrel, ale w tym spotkaniu nie będą jeszcze gotowi do łaski trenera. W ostatnim meczu ligowym z opaską kapitańską w drużynie Benevento poprowadził Kamil Glik. Sam nominalny kapitan drużyny Luca Caldirola stwierdził, że to Polak jest prawdziwym liderem w szatni i na boisku. W meczu z Parmą wielokrotnie Glik motywował swoich piłkarzy do ciężkiej pracy i widzieliśmy efekty pracy nowego kapitana. Do tej pory obie drużyny między sobą rozegrały tylko 2 spotkania. Czy drużyna Benevento odniesie pierwsze historyczne zwycięstwo nad Sassuolo? Dowiemy się tego dziś wieczorem.

Ekipa Eusebio Di Francesco znacząco poprawia się z tygodnia na tydzień. Po zakażeniu covidem do zespołu wraca Nahitan Nandez, Gaston Pereiro oraz sam szkoleniowiec. Na własnym stadionie są zawsze groźni. Inter zawiódł w środę, kibice nerrazurich są załamani, a ich drużyna nawet nie wystąpi w Lidze Europy. Mecz z Szachtarem będzie na pewno siedział z tyłu głowy piłkarzom, więc to doskonała szansa dla drużyny Sebastiana Walukiewicz, aby sprawić niespodziankę.

Po każdej kolejce wybierana jest najlepsza drużyna oraz największe badziewie weekendu. Możecie swój głos również oddać na bramkę kolejki i najlepszego piłkarza. Zachęcamy do głosowania!

KACPER KARPOWICZ